„— A po co nam koniecznie litery Przecież możemy się umówić, ie chcąc na przykład napisać literę „a", nie będziemy kreślili kółka z małą laseczką, lecz kropkę z kreską, prawda
— To znaczy, że za pomocą telegrafu piszemy na odległość nie normalnymi literami, tylko kreskami i kropkami. Czy tak...
— Tak. I właśnie jednym z osiągnięć Samuela Morsea było opracowanie takiego specjalnego alfabetu dla telegrafu. Oto on — ojciec wyjął z portfela kartkę papieru — przygotowałem to dla was, ponieważ byłem pewien, że kiedyś wam się przyda...
— Proszę pana — powiedział, popatrzywszy chwilę, poważnie, Janek. — To jest przecież nasz elektromagnes...
— Oczywiście. Przecież mówiłem, że do elektromagnesu jest przymocowany ołówek, zamiast młoteczka. O, proszę to właśnie jest ołówek... — ojciec poprawił nieco wygląd naiysowancgo ołówka.
— Chwileczkę, proszę pana — Janek przyglądał się nadal. — To urządzenie będzie poruszało ołówkiem w górę i w dół. A jeśli położymy pod ołówek kawałek papieru, to najwyżej wystuka na nim kropkę, albo zrobi dziurę w papierze...
— Masz rację, Janku — powedział z uśmiechem ojciec. — Ale wyobraźcie sobie teraz, że pod ołówkiem umieszczamy długą taśmę papierową, która przesuwa się powolnym, jednostajnym ruchem. Wówczas długim sygnałem możemy narysować kreskę, a krótkim...“(3)