„Badacz dotarł do sławnych Wodospadów Wiktorii, owych „grzmiących dymów", i porzuciwszy brzegi Zambezi, ruszył na północny wschód. Przeszedł przez Krainę Bakota, widział tubylców odurzonych paleniem haszyszu, złożył wizytę potężnemu wodzowi tych okolic, Semalembue, potem przeciął rzekę Kafue i doszedł znowu do brzegów Zambezi. Odwiedził po drodze Mborumę, zwiedził ruiny opuszczonego miasta portugalskiego Zumbo, 17 stycznia 1856 roku spotkał wodza Mpende, który był wówczas w stanie wojny z Portugalczykami, i wreszcie dnia 2 marca dotarł do miasta Tcte, leżącego nad Zambezi, 22 kwietnia Livingstone opuścił tę bogatą niegdyś miejscowość, doszedł do delty rzeki i 20 maja, w cztery lata po opuszczeniu Kraju Przylądkowego, dotarł do ujścia rzeki Kilimane. 12 lipca wsiadł na statek płynący na wyspę Mauritius, a 22 grudnia po szesnastu latach nieobecności stanął na ziemi angielskiej.
W kraju spadły na sławnego podróżnika wszelkie zaszczyty i honory. Otrzymał nagrodę Towarzystwa Geograficznego w Paryżu, Wielki Medal Towarzystwa Geograficznego w Londynie, wydawano na jego cześć wspaniałe przyjęcia. Doktor Livingstone mógłby się cieszyć zasłużonym odpoczynkiem i prawdopodobnie niejeden człowiek na jego miejscu postąpiłby w ten właśnie sposób.“(13)