„Jako pretekst do jednostronnego rozwiązania małżeństwa przez męża wysuwano jeszcze z końcem IX w. przy małżeństwach, w których każdy z małżonków należał do innego szczepu (np. frankońskiego i saskiego) i przeto podlegał innemu prawu szczepowemu, fakt, że zawarcie małżeństwa nie nastąpiło według prawa, któremu podlegał mąż, lecz według prawa, któremu podlegała żona.
Porzucenie żony bez ważnych przyczyn, lecz wyłącznie z nienawiści do niej, co pierwotnie dawało początek wróżdzie miedzy rodami żony i męża, pociągało za sobą obowiązek zapłaty krewnym żony ustalonej sumy, a porzuconej żonie należnego jej wiana (dos) oraz wydania jej rzeczy (wyprawy), jakie otrzymała od swych krewnych.
Kościół, który — jak o tym była mowa — starał się uzyskać wpływ na sprawy małżeńskie, występował przeciw rozwodowi, opierając się na słowach ewangelii.
Jednakże pewne trudności z przeprowadzeniem zasady bezwzględnej nierozwiązalności małżeństwa stanowiły słowa zawarte w ewangelii św. Mateusza (XIX, 9), że mąż może opuścić żonę „z przyczyny rozpusty". Chodziło głównie o to, czy mąż w razie opuszczenia żony z tej przyczyny możo powtórnie się ożenić. Na temat ten toczyły się długowiekowe spory. Różnica poglądów co do kwestii bezwzględnej nierozwiązalności małżeństwa występuje zarówno w traktach ojców kościoła i pisarzy kościelnych, jak również w uchwałach synodów. Głównym jednak dążeniem kościoła było, by w razie rozwiązania małżeństwa nawet z powodu cudzołóstwa, powtórne małżeństwo męża i żony uczynić niedopuszczalnym. Już w IX w. ustalił się pogląd, oparty na interpretacji I. listu Pawła do Koryntian (VII, 10 11), że mąż, który porzucił żonę z powodu popełnienia przez nią cudzołóstwa, nie może pojąć za żonę innej niewiasty.“(15)