„Przejęty tym, co usłyszał, „po powrocie do domu, po trwającej ponad cztery godziny rozmowie pisze Mitkiewicz pracowałem długo nad moim raportem do szefa Sztabu Głównego, gen. Stachiewicza, ażeby możliwie jasno i wiernie oddać jej myśli przewodnie i należycie uwypuklić plan koalicji przeciwniemieckiej według inicjatywy sowieckiego Sztabu Generalnego".
Jak więc widzimy, najistotniejsze sprawy polityczne przekazywane były nieraz kanałem wojskowym. W określonych okolicznościach była to droga bardziej wygodna. Liczono, iż w ten sposób sugestie, sondaże i propozycje dotrą szybko do właściwego adresata.
W wypadku płka Mitkiewicza mieliśmy do czynienia z wydarzeniem rzadkim, ale nie jedynym, kiedy to nie za pośrednictwem posła, lecz właśnie attachi wojskowego prowadzono najważniejsze rozmowy polityczne, zgłaszano doniosłe sugestie i propozycje.
Reasumując możemy stwierdzić, że attachis wojskowi mimo całej odrębności swojego statusu i wykonywanych zadań stanowili nieodłączną część polskiego korpusu dyplomatycznego.
Przekonują nas o tym licznie występujące powiązania, ale przede wszystkim wypadki, gdy zastępując nieobecnych posłów stawali oni na czele placówek. Dowodzą tego także prowadzone przez nich ważne rozmowy polityczne.“(5)