„Roztwory alkaliczne powodują silne pęcznienie włókna. Jednocześnie z pęcznieniem wełna ulega spilśnieniu. Nawet pod działaniem bardzo rozcieńczonych roztworów alkalicznych, gdy nie zagrażają one jeszcze rozbiciem włókna, zawsze istnieje to niebezpieczeństwo.
Najbardziej groźne i silne działanie wywierają alkalia mocne, czyli żrące (wodorotlenki sodowy i potasowy), nawet w bardzo rozcieńczonych roztworach i zwłaszcza w miarę wzrastania temperatury. Przy temperaturze 0°C słabo działają na włókno nawet ługi stężone, na gorąco roztwór 1procentowy ługu rozpuszcza wełnę całkowicie. Na działanie alkaliów częściowo uodpornia wełnę obecność gliceryny w roztworach.
Węglany (sole) alkaliczne — soda i potaż działają nieco słabiej. Dlatego też stosuje się je do prania wełny razem z mydłem w roztworach rozcieńczonych i w umiarkowanej temperaturze. Podwyższenie stężenia roztworów i ich temperatury zagraża włóknu osłabieniem, a przy działaniu przewlekłym nawet rozbiciem. Zbyt energiczne działanie węglanów alkalicznych powoduje, że wełna traci miękkość, staje się szorstka i barwi się na żółtawo. Potaż działa łagodniej niż soda i nie narusza w takim stopniu miękkości wełny. Po wypraniu należy jednak wełnę przeprowadzić przez rozcieńczony roztwór kwasu siarkowego resztki nadtlenku sodowego rozkładają się wtedy z wydzielaniem tlenu, który wybiela włókno. Po obróbce kwasem solnym pierwotne właściwości włókna powracają.“(6)