„Stanisława Augusta — to już inna sprawa. Ignacy Potocki powinien był lepiej niż ogół Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji orientować się w rzeczywistej wartości często deklarowanej przez króła determinacji obrony. W każdym razie trzeba stwierdzić, że brak czujności marszałka litewskiego znacznie przyczynił się do powstania sytuacji, w której Stanisław August mógł następnie prowadzić swoją niefortunną politykę przez maj, czerwiec i lipiec 1792 roku.
Dnia 16 kwietnia sejm zebrał się w atmosferze wyraźnego napięcia. Na początku posiedzenia Chreptowicz oświadczył, że ma przedstawić w Izbie ważne informacje z zakresu polityki zagranicznej. Marszałek Mniszech zarządził więc natychmiastowe wyjście „arbitrów" i obrady pzy drzwiach zamkniętych. Sprzeciwił się temu poseł wołyński Krzucki, powołując się na precedens dnia 3 maja 1791 roku, kiedy publiczność była obecna przy czytaniu depesz posłów polskich przy obcych dworach. Poseł inflancki Weyssenhoff odpowiedział, że obecna sytuacja jest całkiem inna. Publiczność opuściła więc salę. Adam Kazimierz Czartoryski złożył pokrótce sprawozdanie ze stanu negocjacji w Dreźnie, ujawniając nikłość nadziei na akceptację przez elektora następstwa tronu polskiego. Po omówieniu kwestii saskiej wpuszczono publiczność na salę. Odczytany został projekt ustawy „Gotowość do obrony pospolitej". Składał się on z pięciu zasadniczych punktów, które można streścić następująco“(10)