„yjazd Izabeli Czartoryskiej do Anglii na początku 1772 roku nosił znamiona pośpiechu i purytanie, złośliwie podpatrujący życic kochliwej księżnej, twierdzili wręcz, że uciekała z płonącego kraju, do wzburzenia którego sama się również przyczyniła, chociaż, o tym nie wiedziała. Tak mówili przeciwnicy klanu Czartoryskich, czyli „Familii", tak mówił odłam zwolenników konfederacji barskiej, któremu obrzydł nagle koronowany Ciołek, czyli Stanisław August Poniatowski. Nad Polską zawisła groźba rozbiorów. W tym kierunku grawitował zawarty już 17 lutego 1772 układ między Rosją a Prusami.
W owym czasie jednak Izabelę Czartoryską bardziej pociągało życie światowej, rokokowej damy aniżeli perypetie bezwolnej Rzeczypospolitej. Powlokła zatem z sobą do Londynu swego zbankrutowanego politycznie kochanka, księcia Mikołaja Repnina, któremu na dworze carów zarzucano wywołanie w Polsce niekontrolowanych rozruchów. Pozbawiono go ambasadorstwa i przymuszono do opuszczenia Polski. Ci, którzy widzieli go już na syberyjskim zesłaniu, cieszyli się jednak przedwcześnie. Złudny ów triumf dokumentowała między innymi anonimowa „Apostrophe przy pożegnaniu Repnina"“(8)