„Zauważmy Chrystus przemienia wodę w wino. potem wino w krew podczas Ostatniej Wieczerzy. Jest pierwsza połowa I wieku n.e.. Bliski Wschód, panuje światopogląd bynajmniej nie naukowy, nie racjonalistyczny, już raczej fenomenologiczny. Wydarzenia, jakie legły u podstaw wyłonienia się no
A. Boczkowska. Tryumf luny i Wenui. Kraków 1980. s. 22—23.
wej uniwersalistycznej religii — chrześcijaństwa — rozgrywały się w ramach starożytnej formacji myślowej, w której zasadniczą rolę odgrywały pewne oczywistości — tak je nazwijmy — wywodzące się z czasów nic wiadomo jak zamierzchłych, pradawnych. Jedną z nich stanowił fakt, że woda nie tylko była cieczą zdatną do picia. Woda oczyszczała, zmywała zbrukania. w wodach potopu rozpuściły się nieprawości rodu ludzkiego, chrzest wodą usuwał grzech pierworodny 7. W mocy Chrystusa było — z założenia! — w cudowny sposób napełnić puste stągwie winem. A jednak nie zrobił tego. Napełnienie pustego naczynia winem nie mogło dlań stanowić „cudu trudniejszego" niż przemienienie wody w wino. Każdy cud w swej istocie, ze swej definicji, jest chwilowym powstrzymaniem praw natury, jednorazowym uchyleniem prawideł przyrody, reguł świata materialnego. A więc rozważania „o wyższości" jednych cudów nad innymi, o większym lub mniejszym stopniu trudności w poszczególnych wypadkach są absurdem. Dociekania w zakresie cudoznawstwa kompromitują Homo sapiens.“(12)